понедельник, 16 апреля 2018 г.

Սա ի՞նչ անտերություն է․ամբողջ Հայաստանով մեկ՝ասում են համացանցը խիստ վերահսկվում է․հնարավոր չէ որեւէ նամակ ուղարկել անգամ մարդու իրավունքների պաշտպանին։Իսկ ֆեյսբուքի կապն առհասարակ ահավորագույն վիճակում է։Միեւնույն է, ժողովրդի համակրանքն ընդդիմության կողմն է եւ մարդիկ շատ ուշադիր հետեում են մայրաքաղաքում տեղի ունեցող իրադարձություններին՝ռադոյի միջոցով։Սա՞ է ,,ժողովրդավարությունը,,։

ԳԱՅԱՆԵ ՀՈՎՍԵՓՅԱՆ

Հերթական ապօրինաշինությունը Վանաձորում՝գործողության մեջ

Եթե մինչեւ երեկ միամտորեն ենթադրում էինք, թե Վանաձորի Կ․Դեմիրճյան 26 եւ 28 շենքերի միջեւ հատվածում ջրագծերի հետ կապված աշխատանքներ են տարվում/սկսված՝դեռեւս մարտից,որի հետեւանքով այս տարածքը դարձել էր բնակիչների անցուդարձի համար դժվար երթեւեկելի/, ապա այսօր արդեն ակնհայտ էր, որ այդտեղ ապօրինի կառույցի հիմքեր են գցվում,․այնպես, ինչպես քաղաքի բազմաթիվ այլ տարածքներում։

2 օր առաջ ֆեյբսուքյան մեր հրապարակումից հետո, որում մտահոգություն էինք հայտնել, որ հողափորման եւ ասֆալտապատման աշխատանքները, որպես կանոն, իրականացվում, են անձրեւային եղանակներին, այսօր պարզվեց, որ ավելի քան 2 ամիս առաջ բերված ցեմենտախառն զանգվածակույտին վաղ առավոտյան ավելացան հսկայական քարաբեկորները՝շինարարություն սկսելու նպատակով, որոնց տեղափոխման եւ բեռնավտոյի թափքից ուժգին դրդյունի արդյունքում երկրաշարժից տուժած շենքը հայտնվեց ահավոր ,,ցնցակաթվածի,, մեջ՝սարսափեցնելով շենքի բնակիչներին։Եվ, այսպես, մինչ երկրում հեղափոխական իրավիճակ է՝կապված իշխանություններից դժգոհությունների,անօրինականությունների  հետ, մարզերում կյանքը շարունակվում է՝էլ ավելի մեծ անտերության պայմաններում, օգտվելով տեղական իշխանությունների կողմից ապօրինությունների հանդեպ անտարբեր վերաբերմունքով։ 

Ի՞նչ աշխատանքներ են տարվում այդտեղ, ի՞նչ է կառուցվում՝շենքի ճարտարապետական տեսքը խաթարող, որի օգտին էր թերեւս այն, որ մեկ ամիս առաջ հարակից շենքի կողքային հատվածին կից թփածածկույթը փառավոր բետոնապատվեց,ի՞նչ հիմքով է կառուցվում, կա՞ արդյոք որոշում՝կից տարածքը գնելու մասին,եղե՞լ է աճուրդ վաճառք, եւ արդյո՞ք տեղյակ են քաղաքի ճարտարապետական մարմինները, թե՞ սպասում են, որ կառուցեն-ավարտեն՝հետո նոր տուգանքով օրինականացնեն։Մինչեւ ե՞րբ է քաղաքը հեղեղվելու ապօրինի կառույցներով, կամ՝անավարտ շինությունները պահպանվեն։Ահավասիկ, արդեն 2 անգամ ահազանգել ենք համացանցում, տարածել ամենաառաջատար ֆեյսբուքյան խմբերով, որ Վանաձորի Կ․Դեմիրճյան 28 շենքի բակում՝Ղուկասյան փողոցի կողմից, 2010թվից վեր է խոյացել մի անավարտ կառույց, որ վտանգ է հանդիսանում երեխաների համար, քանի որ վերջիններս, բակի անբարեկարգության եւ նորմալ խաղահրապարակ չունենալու պատճառով, ստիպված են իրենց մարմնամարզական ընդունակությունները զարգացնել կցակառույցի վրա՝ Մաուգլիի նման թռչկոտալով եւ որպես ,,տարանցիկ ճանապարհ,,՝կից ավտոտնակների կտուրներ փոխադրվելով/անգամ՝ 2 ոտքով միաժամանակյա ցատկ կատարելով/։Մի՞թե պետք է անպայման դժբախտ դեպք պատահի, որ համապատասխան մարմիններն սկսեն մեղավորներ փնտրել, մինչդեռ այդ ժամանակ արդեն կարող է շատ ուշ լինել։Մի՞թե տեղական իշխանությունները կամ ավագանին չեն շրջում քաղաքով, չեն փորձում տեղեկացվել խնդիրներին, մի՞թե համացանց չեն մտնում, հրապարակումներ չեն կարդում, բա էլ ինչու՞ է Վանաձորի քաղաքապետը ֆեյսբուքում անձնական էջ բացել։

ԳԱՅԱՆԵ ՀՈՎՍԵՓՅԱՆ

пятница, 13 апреля 2018 г.

Վանաձորաբնակ Հենրիետա Մխիթարյանը՝Վարդանանց 23 շենքի բնակիչ, մոտ 2 ամիս առաջ դիմում է գրել Վանաձորի քաղաքապետին․ բայց՝նամակում բարձրացված խնդիրը չի լուծվել․ թեպետ՝անձամբ է ներկայացել ընդունելության՝մոտ 2-3 շաբաթ առաջ։Դիմումում ասվում է․

,,Մինչ դիմումիս ծանոթանալը, տեղյակ եմ պահում, որ վարչապետ պարոն Կարապետյանի հանձնարարությամբ կազմվել է 4 հոգուց բաղկացած խումբ՝համատիրության պետ Մատինյան Գարիկի ղեկավարությամբ, ովքեր, լինելով իմ բնակարանում, ,,ոչ մեկը ոչինչ չէր տեսել,,։Երկորդ օրը ,,ֆորտունա,, հեռուստատեսությունից նկարահանել եւ եթեր է տրվել, թե ինչ է կատարվում 23 շենքի տանիքում եւ 198բնակարանում։Շենքը կառուցվել է 1980թվին եւ մինչեւ 2018թ․ոչ մի անգամ բնակիչների հետ ժողով չի անցկացվել, ով ինչ ուզում՝շենքի հետ կատարում է։Բնակիչները, ինչպես եւ ես,սեփականաշնորհել ենք միայն մեր բնակարանները եւ բոլորս ունենք վկայական։Շենքի տանիքը, շքամուտքը, ընդհանուր դռները, սանդուղքները, վերելակը, պատուհանները, օդափոխիչ խորանը/շախտան/չեն մտել սեփականաշնորհման մեջ։Շենքը քանդվում է  թե առաջին հարկում եւ թե 9-րդ հարկի տանիքից։Ասեմ, որ շենքը գազիֆիկացված է։Վառարան արգելվում է վառել,,։

Այս տողերից հետո սկսվում է նամակի գեղարվեստական մասը, եւ այս առումով այն արժեքավոր է ոչ միայն իրավական տեսանկյունից, այլեւ՝նկարագրական, երբ նամակագիրը պատկերավոր նկարագրում է իր ներքեւի հարեւանի կողմից կատարվող գործողությունները՝շքամուտքում։

,,Մի քանի տեղ վարձով ապրելուց հետո ապօրինի մտնում է հանրակացարանին հատկացրած մի սենյականոցը, հետո սեփականաշնորհում, եւ սկսում է տնօրինել ամբողջ շքամուտքը։Գյուղից բերած իրերով պատում անցումների պատուհանագոգերը․անգամ գրավել է շենքին պատկանող օդափոխիչ խորանը՝վառարանի խողովակներ իջեցնելով 9-րդ հարկի տանիքից մինչեւ 8-րդ հարկում դրված վառարանը։8-րդ հարկի պատուհանից վառարանի խողովակները դուրս է բերում, իսկ վառելուց հետո ամբողջ ծուխը մտնում է իմ բնակարան եւ պաստառներս ծխից դեղնել են։Ահազանգից հետո վառարանի խողովակները տեղափոխում է ընդհանուր խորանի մեջ, հիմա էլ կրակի լեզվակները եւ ծուխը լցվում է իմ բնակարան։Հրշեջ խմբից հրավիրված մեկը հանում է վառարանի խողովակներից մի քանիսը։Որպեսզի այլեւս գործ չունենամ այդ մարդու հետ, օդափոխիչի անցքը տեղափոխեցի՝փակելով հին անցքը։Մասնագետ կանչեցի ,քանդված պատը քերեց ծխից առաջացած խեժից եւ ներկեց,բայց արի ու տես՝վերանորոգված պատը նորից քանդվել  եւ գորգի փալասներ են կախվել։Դա էլ պարզվեց, էլ․վառարան չի վառում, բայց տան տաքությունը պիտի մնա, իսկ իմ ահազանգին, որ օդափոխիչը իր ֆունկցիան չի կարողանում կատարել եւ պայթյունավտանգ է, դրա մասին ոչ ոք չի մտածում։Միայն  երբ շենքը քանդվի, նոր՝հանձնաժողով կգա եւ․․․,,։

Այնուհետ,նամակագիրն  իր ներքեւի հարեւանի մասին նշում է․,,հարեւան շքամուտքի վերելակն ամբողջությամբ մասնատելով, վերելակը բարձրացնող անիվը գողացել եւ դրել է իր բնակարանի մոտ,,։ ,,տանիքի ձյունը միտումնավոր հավաքում է, փակում  ընդհանուր ջրահեռացման խողովակը։ Հալոցքը տեղ չգտնելով՝թափվում է իմ բնակարան, եւ այսպես գրավել է անգամ տանիքը, որտեղ խորոված է անում, գորգ է լվանում, օճառաջուրը գնում -հասնում է մինչեւ բակ եւ գլխավոր պողոտա։Անպատժելիությունն էլ իր չափը պետք է ունենա, մինչեւ ե՞րբ,,։

Հիշեցնենք, որ Հենրիետա Մխիթարյանն ստիպված է եղել քաղաքապետարան /ինչպես նաեւ՝պատգամավորների/դիմելուց բացի, նաեւ դիմել Լոռու մարզի ընդհանուր իրավասության դատարան՝ընդդեմ իր ներքեւի հարեւանի։Փետրվարին սկսված գործը հետաձգվեց՝մինչեւ ապրիլի 25-ը։Այս գործի եւ Մխիթարյանի շքամուտքի վիճակի մասին մանրամասն կա սույն բլոգի նախորդ համարներում։Դատարանը՝դատարան, բայց նամակում շոշափված հարցերը հիմնականում տեղական իշխանության կողմից լուծելիք հարցեր են․մանավանդ, երբ եղել է վարչապետի հանձնարարական։Իսկ առայժմ Մխիթարյանն ահուդողով սպասում է, թե մի օր կարող է առաստաղը փուլ գալ, շենքն էլ՝փլվել։

ԳԱՅԱՆԵ ՀՈՎՍԵՓՅԱՆ

Հայրենի ջուրն էլի թանկացրեց օտարերկրյա սեփականատերը․առայժմ ,,սուբսիդավորվում,, է

Զարմանալի նորություն պարզվեց երեկ, երբ այցելեցի ,,Վեոլիայի,, վանաձորյան բաժանմունք, որտեղ ինձ տրամադրվեց 2017-18թվերի ջրի վարձի մուծումներիս հաշվի քաղվածքը/էպիկրիզ/։

   Պարզվում է, որ ,,Վեոլիան,, ոչ միայն անցած տարվա հուվարից է ջրի վարձը դարձել 5400դրամ՝նախկին 1100դրամ անձաքանակ սակագնի փոխարեն/ինչի մասին մեկ տարուց ավելի է՝ահազանգում եմ ՀՀ կառավարողներին էլ, իրավապաշտպան կառույցներին էլ/,այլեւ այս տարվա՝2018թվի հունվարից էլ կրկին բարձրացրել է վարձը․դարձնելով 5740 դրամ՝անջրաչափ բաժանորդների համար․բայց, որպեսզի աղմուկ-աղաղակ չառաջանա, առայժմ ,,հեռատեսորեն ,, սուբսիդավորում է ավելացումը՝340դրամով, ու ստացվում է, որ ջրի վարձը կայուն կանգնած է առայժմ՝5400դրամ վիճահարույց գնի վրա, բայց՝էլ ավելի բարձրանալու միտում ունի, եթե հանկարծ ,,Վեոլիան,, որոշի սուբսիդավորումը հանել, ու բաժանորդներին մատուցել ,,մերկապարանոց ճշմարտություն,,՝5740 դրամի տեսքով։Այն հարցին, թե սուբսիդավորման մասին կա՞ արդյոք ,,Վեոլիայի,, պաշտոնական էջում, աշխատողները չկարողացան պատասխանել։Եթե անգամ աշխատողներն են անտեղյակ նոր թանկացումից ու սուբսիդավորման պաշտոնական որոշումից, բա ի՞նչ ասես շարքային քաղաքացիների մասին։Առայժմ ինձ չհաջողվեց պարզել, թե երբվանի՞ց եւ ի՞նչ հիմքով է  ,,Վեոլիան,, ջրի վարձը կրկին թանկացրել/դա պարզելու համար ժամանակ է պետք․բնականաբար/,բայց տեղեկացա, որ նույն տրամաբանությամբ՝,,սուբսիդավորում,, է նաեւ այս տարվա հունվարից ջրաչափ ունեցողների համար նույնպես թանկացած վարձը, որ դարձել է 191 դրամ։

,,Ինձ համ սուբսիդավորել են, համ պարտք են գրել,,-հեգնանքով նկատում է վանաձորցիներից մեկը՝ջրաչափ ունեցող։

Ի վերջո, ինչքա՞ն պետէ շարունակվի այս անտեր ու բարձիթողի վիճակը՝ջրային տնտեսության համակարգում։Եթե ոլորտը սեփականաշնորհված է, ուրեմն դա սեփականատիրոջն իրավունք է տալիս ոլորտը դարձնել իր անձնական ,,տնամե՞րձը,,։Կամ մինչեւ ե՞րբ պետք է կառավարությունն այս ընկերության հանդեպ իրեն ճորտի պես պահի՝ՀԾԿՀ-ի ձեռամբ հաստատելով նրա անտրամաբանական որոշումները։ 

ԳԱՅԱՆԵ ՀՈՎՍԵՓՅԱՆ

понедельник, 9 апреля 2018 г.

Ի՞նչ ընթացքի մեջ է Ձորագէսի՝այսպես կոչված ,,4-րդ շենքի,, եւ նրա բնակիչների ճակատագիրը

Այդ շենքում են նախկինում գտնվել ՀԷԿ-ի վարչությունը, ակումբը, գրադարանը , կինոդահլիճը, եւ նույնիսկ՝կարի ֆաբրիկան՝մինչերկրաշարժյան տարիներին գործող․իսկ շենքի մի հատվածը, որի 8 ընտանիքների բնակիչների ճակատագիրն այժմ անհայտ է՝կապված շենքի սեփականաշնորհման հետ, մշտապես եղել է բնակելի՝ՀԷԿ-ի հիմնադրման օրից․պարզապես՝այս շենքի ճակատագրի թեման 1988թ․երկրաշարժից հետո փակ թեմա է եղել․ըստ տեղեկությունների՝այն պատկանել է ՊՆ-ին։Ստորեւ նշվածը նաեւ իմ մանկության տարիների՝1970-80-ականների հիշողության հետ է կապված, քանի որ մանկությունս ու պատանեկությունս անցել են Ձորագէսում։

,,Ձորագետ ավանում գտնվող, նախկինում ,,Հայէներգո ՓԲԸ-ին,, պատկանող 4-րդ մասնաշենքը, որը շահագործման օրվանից եղել է Ձորահէկի ադմինիստրատիվ մասնաշենք, համայնքների ձեւավորման ժամանակ անհիմն պատճառներով տրվել է Ձորագետավանի համայնքին, եւ կայանը զրկված է ադմինիստրատիվ շենքից։Մինչ օրս այնտեղ է գտնվում կայանի արխիվը, որն իր բնույթով, որպես Հայաստանի էներգետիկայի պատմություն՝եզակի երեույթ է։Այնտեղ է գտնվում նաեւ գրադարանը, ադմինիստրացիայի աշխատասենյակները եւ գույքը։Շինությունը ենթակա է կապիտալ նորոգման, իսկ համայնքը այն ոչ շահագործում է, ոչ էլ հնարավորություն ունի այն նորոգել եւ այլ նպատակի ծառայեցնել։Իսկ կայանը նորոգում իրականացնել չի կարող, քանի որ այն չի գտնվում կայանի ենթակայության տակ։Հաշվի առնելով վերը նշվածը, խնդրում ենք շինությունը ետ վերադարձնել Ձորահէկ ՓԲԸ-ին։Ինչ վերաբերվում է վերոհիշյալ շենքում ժամանակավոր բնակություն հաստատած բնակիչների տեղավորմանը, ապա այդ հարցի լուծումը պարտավոր է իրականացնել Ձորահէկ ՓԲԸ-ն,,-2004թ․ապրիլի 29-ի գրությամբ Ձորագետ ավանի համայնքապետին է դիմել Ձորահէկ-հիդրոյի տնօրեն Արմեն Հարությունյանը։Այս գրությունից զարմանալի տպավորություն է ստացվում, թե մեր երկրում սեփականաշնորհման հետ կապված հարցերը կարող են լուծվել անգամ խնդրանքի միջոցով։Մի խնդրահարույց նկատառում էլ կա նամակում․այն է՝,,այնտեղ է գտնվում նաեւ գրադարանը,,․թերեւս, պետք է լիներ ,,լուծարված գրադարանը", քանի որ տարիներ առաջ են ակումբն ու գրադարանը լուծարվել՝մինչ այդ պահպանվելով տնակներում/1988թ․երկրաշարժից հետո/, իսկ գրքերի մի մասն, ըստ տեղեկությունների, հանձնվել է  Ձորագէսի դպրոցի գրադարանին։

Հատկանշական է, որ նամակն ավարտվում է հավաստիացումով, թե՝ ,,Ինչ վերաբերվում է վերոհիշյալ շենքում ժամանակավոր բնակություն հաստատած բնակիչների տեղավորմանը, ապա այդ հարցը պարտավոր է իրականացնել Ձորահէկ ՓԲԸ-ն,,։Հարց է ծագում՝ինչպե՞ս կարող են շենքում արդեն 35 տարի բնակություն հաստատած մարդիկ համարվել ,,ժամանակավոր գրանցում,, ունեցող/թեկուզ՝2004թվին 21 տարվա գրանցում են ունեցել/։Եվ հետո, եթե ՀԷԿ-ը պարտավորություն է վերցրած եղել բնակիչներին ապահովելու կացարանով, ինչու՞ շենքի սեփականատերն այն չի իրականացնում, եւ անգամ՝բնակիչներից պահանջում է ազատել բնակարանները․ավելին՝նրա դիմումով Գուգարքի անձնագրային բաժինը գրանցումից հանել է շենքում 1983թվից բնակվող Կոստանյան ամուսիններին եւ նրանց՝մի փոքր ավելի ուշ գրանցված/բնականաբար/ որդուն, հարսին եւ նրանց 3 անչափահաս երեխաներին, պահանջելով, որ վերջիններս 7-ն օրյա ժամկետում շտապ գրանցվեն մեկ այլ հասցեում, այլապես՝կտուգանվեն վարչական օրենսգրքի համաձայն։

,,Սեփականատեր Ձորագետ հիդրո ՍՊԸ-ի 5․03․2018թ․ դիմումի համաձայն, Դուք 23․03․2018թ․ հանվել եք Ձորագետ 1փ․շ․80 բնակարանի հաշվառումից՝ՀՀ կառավարության 2005թ․ հուլիսի 14-ի թիվ 1231-Ն որոշմամբ հաստատված թիվ 1 հավելվածի 13․1 կետի հիմքով։Միաժամանակ տեղեկացնում եմ, որ ,,Բնակչության պետական ռեգիստրի մասին,, ՀՀ օրենքի 7-րդ հոդվածի 1-ին մասի պահանջն ապահովելու նպատակով հաշվառումից հանվելուց հետո 7-ն օրյա ժամկետում պարտավոր եք հաշվառվել այն համայնքի տեղական ռեգիստրում, որտեղ գտնվում է Ձեր նոր կացարանը։,,Բնակչության պետական ռեգիստրի մասին,, ՀՀ օրենքի 7-րդ հոդվածի պահանջը չկատարելու համար սահմանված է վարչական պատասխանատվություն՝Վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ ՀՀ օրենսգրքի 195․1 հոդվածի 2-րդ մասով։,,-իրազեկվել է Գուգարքի անձնագրային բաժնից՝Միքայել Կոստանյանին։

,,1983թ․ Ձորահէկ-ի տնօրեն պարոն Ռ․Հակոբյանի թույլտվությամբ դիմումատու Հովիկ Կոստանյանիս է հատկացվել Ձորագետ գյուղ 1փ․80 շենքի թիվ 63 սենյականոց բնակարանը՝կոմունալ հարմարություններով, որպես իրենց աշխատակցի, իսկ 2001թվին՝նույն շենքի թիվ 1 բնակարանը հատկացվել է Միքայել Կոստանյանիս, որպես նորաստեղծ ընտանիքի։Մեր շենքին խիստ հարակից 0․06հա հողամասը եւս մեզ է հատկացվել։Հողը գրանցվել է որպես մեր սեփականություն, իսկ բնակարանները՝ մեր անվամբ, որպես մեր սեփականություն գրանցվելը պարբերաբար ձգձգվել է․մեզ հուսադրել են թե գյուղապետարանում, երբ շենքը եղել է գյուղապետարանի հաշվեկշռում, եւ թե ՀԷԿ-ում, երբ գյուղապետարանը փոխանցել է շենքն իր հաշվեկշռից ՀԷԿ-ի հաշվեկշիռ։Դրա վառ ապացույցն այն է, որ մեզ թույլատրել են գազի, լույսի, ջրի աբոնենտ դառնալ, որի համար ունենք համապատասխան թույլտվություններ։Կատարել ենք ծախսեր․շենքի տանիքն ենք վերանորոգել, ջուր ենք քաշել, բնակարանի վերանորոգման աշխատանքներ ենք կատարել, եւ ոչ ոք մեզ չի անհանգստացրել, թե ինչու ենք այդ աշխատանքները կատարում, երբ բնակարանը մեզ հատկացված է ժամանակավոր, որի մասին նոր ենք իմացել, երբ շենքի նոր սեփականատերը պահանջում է ազատել մեր կողմից զբաղեցրած բնակարանները։Ավելին, տալով ժամանակ, անգամ սպառնում են, որ եթե ժամկետում դուրս չգանք, կգան կքանդեն, հողին կհավասարեցնեն մեր ունեցվածքը, ինչը մեզ խիստ զարմացնում  եւ զայրացնում է։Ինչպես վերը նշեցի, շենքին հարակից տարածքը իմ անվամբ գրանցված է սեփականության իրավունքով, որը եւս պահանջում են ազատել։Տվյալ հասցեում գրանցման իրավունք են ձեռք բերել մեզ հատկացված բնակարանները զբաղեցնելու պահից, իսկ հիմա, գրչի մի հարվածով մեզ գրանցումից էլ են հանել։Այսինքն, որպես ՀՀ քաղաքացիներ ունենք պարտականություններ՝ծառայել ՀՀ բանակում, 3 երեխաներ ունենալ, մեծացնել, որոնցից 15-ամյա որդիս դաստիարակավել է հայրենիքին ծառայելու մեր հոգեբանությամբ, սակայն, փաստորեն, զրկված ենք մեր իրավունքներից, քանի որ մեզ ոչ միայն հանել են գրանցումից, չունենք այլ տեղ ՝գրանցվելու, ավելին, մեզ վտարում են մեր կողմից օրինական հիմունքներով արդեն 35 տարի զբաղեցրած մեր բնակարանից, որտեղ անգամ ջուր դեպի այդ բնակարան՝ մենք ենք քաշել, իհարկե՝շենքի սեփականատիրության/ում հաշվեկշռում գտնվել է շենքը/համաձայնությամբ։Ներկայումս դիմելով Ձեզ՝խնդրում ենք Ձեր միջամտությունը՝չոտնահարելու մեր իրավունքները եւ օրինական շահերը։ՀՀ սահմանադրությամբ պետությունն ունի պարտավորություն՝իր քաղաքացիներին նորմալ, բարեկեցիկ պայմաններով ապահովելու, այդ թվում նաեւ իր քաղաքացիների օրինական շահերի պաշտպանություն ապահովելու, ինչի կապացությամբ դիմելով Ձեզ՝ակնկալում ենք Ձեր միջամտությունը եւ օգնությունը։Մենք չենք պատրաստվում ազատել մեր զբաղեցրած բնակարանները, քանի դեռ մեզ չի առաջարկվի նորմալ պայմաններ՝բնակարանները, հողամասը ազատելու դեպքում համարժեք փոխհատուցում։,,-նամակը դիմումատու հայր եւ որդի Հովիկ եւ Միքայել Կոստանյանների կողմից ուղարկվել է ՀՀ նախագահ Ս․Սարգսյանին, ՀՀ վարչապետ Կ․Կարապետյանին եւ Լոռու մարզպետ Ա․Նալբանդյանին։

Գործին առնչվող փաստաթղթերը մեզ ներկայացրեց Կոստանյան ընտանիքի հարսը՝Լիլիթը, որի ամուսին Միքայել Կոստանյանն արտագնա աշխատանքների է մեկնել՝ընտանիքի նվազագույն ծախսերը հոգալու նպատակով,ուստի վերջինս ստիպված է անձամբ զբաղվել բողոք-նամակներն ըստ պատկանելույն ուղարկելով, ու պատմում է․,,Զանգել եմ ՀԷԿ-ի տնօրեն Արմեն Պետրոսյանին․ասաց, որ նիստի է, հետո 2 րոպե անց զանգեց մի կին եւ ներկայացավ որպես ՀԷԿ-ի իրավաբան՝առանց անունը նշելու։Ասացի՝ի՞նչ հիմքով եք մեզ դուրս հանում տանից, ես ունեմ 3 անչափահաս երեխաներ, որոնցից մեկը՝նախազորակոչային տարիքի, ասեց՝Դուք պետք է մեզնից շնորհակալ լինեք, որ 35 տարի թույլ ենք տվել ապրել ։Ասեցի՝գազ ենք քաշել,լույս ենք քաշել, բա էդ ժամանակ ինչի՞ եք թույլ տվել, եթե ՀԷՑ-ինն էր, ինքն էլ ասեց՝,,Դու դա քո ույուտի համար ես արել,,։Հետո իրավաբան ներկայացածն սկսել է պատճառաբանել, թե ,,ես քո ապահովության համար եմ մտածում, շենքը 3-րդ աստիճանի վթարայնյնության շենք է, որ փլվի՝ո՞վ է պատասխան տալու,,։/Այս առնչությամբ Լիլիթը նկատում է, որ համայնքի բոլոր շենքերն էլ 3-րդ աստիճանի վթարայնություն ունեն/։,,Ասացի՝բա 2-րդ կարգի հաշմանդամին՝ամուսնուս հորը, 3 անչափահաս երեխաներիս, ինչպես նաեւ՝ամուսնուս մորը,տարեց կնոջ, որ փողոց եք գցում, ո՞վ է պատասխան տալու,ասաց, որ ,,դա իմ խնդիրը չի,,։,,Իսկ ով որ գնել է շենքը՝տեղյակ է՞ այս ամենից,,՝ասաց, որ կառավարությունը տեղյակ է, իրենք են այդ որոշումը կայացրել։,,Բա որ պետությունը տեղյակ է, էդ պետությունը երեխայիս բանակ տանելիս ի՞նչ հասցեից է տանելու, ո՞րտեղ է ապրելու այդ երեխան,,-այս հռետորական հարցադրումներից հետո, երկրից մեծապես հիասթափված Լիլիթը զրույցն ամփոփել է՝ասելով․,,Ես իմ որդուն թույլ չեմ տա, որ գնա քո նմաններին պաշտպանի,,։Եվ սա՝այն դեպքում, երբ որդին պատրաստակամ է հայրենիքին ծառայելու։Դա ,թերեւս, գալիս է նաեւ նրանից, որ վերջինիս պապ Սամվելը/Լիլիթի հայրը/ղարաբաղյան պատերազմի վետերան է, ու հիմա նրա 3 թոռներն էլ/նաեւ՝պատանի թոռնուհին/պատանի Երկրապահներ են ու հպարտանում են դրա համար։

Լիլիթը նաեւ հավելեց, որ զրույցի ընթացքում հարցրել է, թե ինչու՞ իրենց դատի չեն տալիս՝եթե իրենք ճիշտ են, զրուցակիցն ասել է, որ ,,համապատասխան մարդիկ կգան եւ Ձեր նկատմամբ քրեական գործ կհարուցեն՝բնակարանը չազատելու եւ դիմադրություն ցույց տալու դեպքում,,։Միաժամանակ  տեղեկացանք, որ բնակարանը շուտափույթ ազատելու պահանջն ուղարկվել է․․․ ՀԷԿ-ի մաքրուհու միջոցով։

ՀՀ նախագահին ու վարչապետին գրած նամակները վերահասցեագրվել են Լոռու մարզպետին․նա էլ դիմել է Ձորագետի համայնքապետին, փորձելով պարզել, թե արդյո՞ք վերջինս տեղյակ է խնդրին,։Ըստ Լիլիթի՝համայնքի ղեկավարն ասել է՝,,Տեղյակ եմ, գիտեմ, որ մարդկանց հանում են բնակարաններից, ես մինչեւ վերջ կանգնած եմմ իրենց կողքին, անգամ՝մինչեւ դատարան կգնամ,,։Իսկ այժմ Լիլիթն ստիպված է հասնել մայրաքաղաք՝ԱԺ պատգամավոր Կարեն Կարապետյանի մոտ քաղաքացիների ընդունելությանը մասնակցելու եւ խնդիրն անձամբ ներկայացնելու համար․չցանկանալով սպասել, մինչեւ նրան ուղարկված նամակը տեղ հասնի/մի նամակ էլ ամիսներ առաջ գրել է վերջինիս եղբորը՝հայտնի գործարար Սամվել Կարապետյանին, բայց՝տեղյակ չէ, թե նամակը հասե՞լ է, թե՞ ոչ/։Հարցիս՝,,Մի՞թե պատգամավոր Կարապետյանը Վանաձորում գրասենյակ չունի,,՝պատասխանեց՝,,Էդ ընտրություններից առաջ էր,,։

․․․Իսկ ինձ համար անհասկանալի է նաեւ այն, թե ինչու՞ Ձորագէսի նախկին ,,չորորրդ շենքը,,՝որ երկրաշարժից առաջ նաեւ դիսկոտեկ-ակումբ ու բիլիարդանոց  ուներ, հիմա կոչվում է ,,թիվ 80 շենք,,․թերեւս, այդ մասին կիմանան համայնքապետարանում։Ենթադրվում է, թե Ձորագէս եւ Թումանյան կայարան նոր միացյալ համայնքային միավորման արդյունքում է շենքերի նոր համարակալում արվել՝1990-ականների նոր, վարչատարածքային բաժանման ժամանակ։

ԳԱՅԱՆԵ ՀՈՎՍԵՓՅԱՆ

воскресенье, 8 апреля 2018 г.

Հայտնվել են բնակարանը կորցնելու վտանգի առաջ՝շենքի սեփականաշորհման պատճառով

Ստորեւ ներկայացվում է Լոռու մարզի Ձորագետ ավանի/որ 1988թվի երկրաշարժից հետո ,,գյուղի,, կարգավիճակ է ստացել՝պաշտոնական անվանումով/ թիվ 80 շենքի 1 եւ 4 բնակարանների բնակիչներ, հայր եւ որդի Հովիկ եւ Միքայել Կոստանյանների նամակն՝ուղղված Լոռու ԱԺ պատգամավոր Կարեն Կարապետյանին։Նամակը, որ ընդամենն օրերս է ուղարկվել պատգամավորին, հրապարակայնացնելու անհրաժեշտություն է զգացվել,քանի որ արդեն քանի ամիս է, այդ հասցեի բնակիչները բողոքով ուր ասես՝դիմել են/ներառյալ՝մեծահարուստ-գործարար, ռուսաստանաբնակ Սամվել Կարապետյանին, որի անվան հետ է նաեւ առնչվում բուն խնդիրը/։Հիշյալ բնակիչներն ամիսներ առաջ դիմել են նաեւ ՀՀ ներկայիս նախագահին եւ վարչապետին, որոնց կողմից էլ բողոքը վերահասցեագրվել է Լոռու մարզպետարան, մարպետն էլ իր հերթին հարցում է ուղարկել համայնքապետարան։Իսկ ժամանակն շտապում է ՝ի վնաս բնակիչների, քանի որ հայտնվել են ոչ իրենց մեղքով բնակարանը կորցնելու վտանգի առաջ, որովհետեւ շենքը, որում բնակվում են եւ որը մինչ օրս պատկանել է Հայէներգոյին, նախատեսված է հանձնել մեծահարուստ գործարարին՝որպես սեփականություն, եւ հիմա ՀԷՑ-ն շտապեցնում է նրանց՝ազատել բնակարանը, որպեսզի այն սեփականատիրոջը հանձնվի ,,մաքուր,,․/այսինքն՝առանց բնակիչների/։Իսկ թե ինչպես է լուծվելու մարդկանց բնակության ճակատագիրը՝հայտնվել է երկրորդական պլանում․30 տարուց ավելի այդ շենքում բնակվող մարդկանց ու նրանց որդու ընտանիքին ՀԷՑ-ն առաջարկում է․․․գնալ վարձով ապրել, եւ անգամ՝առանց նրանց իրազեկելու՝հանել են անձնագրային բաժնի գրանցումից եւ պարտադրել 7-ն օրյա ժամկետում գրանցվել որեւէ հասցեում, իսկ պահանջը չկատարելու դեպքում՝ընտանիքի յուրաքանչյուր անդամի գլխին որպես սպառնալիք կախված է․․․30հազար դրամ տուգանքը։Այլ մանրամասներ՝բնակիչների նամակում։

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ՀՀ ԱԺ պատգամավոր Կ․Կարապետյանին՝Լոռու մարզի Ձորագետ գյուղի 1 փողոցի 80 շենքի 1 եւ 4 բնակարանների բնակիչներ Հովիկ Կոստանյանից եւ Միքայել Կոստանյանից

                                                                                   

                                        Դիմում-խնդրանք

Դիմումատուներս հայր ու որդի ենք։Հարգելի պարոն Կարապետյան։Իմանալով Ձեր կատարած բարեգործությունների մասին, շատ զարմացա, թե ինչպես եք դուրս հանում մեզ այն շենքից, որը վերջերս գնել եք Ձորահէկից։Այստեղ ապրել ենք 1985թվից մինչ օրս։Բայց այսօր, մեզ առանց տեղյակ պահելու, հանել են գրանցումից եւ սպառնալով՝տվել մեկ ամիս ժամանակ՝դուրս գալու մեր բնակարաններից։Այսքան տարիների ընթացքում երբեւէ մեզ չեն անհանգստացրել կամ պարտադրել, որ դուրս գանք։Ընդհակառակը․մենք ապրում ենք 3 սենյականոց բնակարանում, իմ որդուն էլ որպես նորաստեղծ աճող ընտանիք,2001թվին նույն շենքի թիվ 1 բնակարանում հատկացրել են եւս 3 սենյականոց բնակարան։Մենք այլ տեղ տանիք չունենք, մեր միակ ապրելու տեղն այս շենքն է, որտեղից մեզ դուրս եք հանում։Նշեմ, որ անձամբ հեռախոսազրույց եմ ունեցել Ձորահէկի տնօրեն Ա․Պետրոսյանի իրավաբանի հետ, որը շատ վստահ ինձ ասաց, որ այս որոշմանը տեղյակ է կառավարությունը եւ հենց իրենք են պարտադրում տարածքը լքել։Ես ասացի, որ ապրելու տեղ չունենք, նա ինձ մատնացույց արեց, որ գոյություն ունեն վարձով բնակարաններ՝գնացեք եւ ապրեք։Վարձով բնակարանում ապրելու համար աշխատանք է պետք, որը մենք չունենք։Ապրում ենք անապահով պայմաններում։Որդիս մենում է արտագնա աշխատանքների, որպեսզի կարողանանք քիչ թե շատ բարենպաստ պայմաններ ստեղծել երեխաների համար։

Շենքում այս տարիների ընթացքում ոչ մի վերանորոգման աշխատանք չի կատարվել։Տանիքը փլվում էր, մեր միջոցներով փոխել ենք․փոխել ենք նաեւ լուսամուտները։ Կատարում էինք կապիտալ վերանորոգում, երբ մեզ տեղեկացրին բնակարանը լքելու պահանջի մասին։

Ես 2-րդ կարգի հաշմանդամ եմ՝թոշակառու։Ընտանիքում կա 3 անչափահաս երեխա։Մեծ թոռնիկս նախազորակոչիկ է,մենք ի՞նչ սրտով եւ ի՞նչ հասցեից պետք է նրան ուղարկենք հայրենիքին ծառայելու։

Պարոն Կարապետյան, խնդրում եմ ձեզ՝որպես մարդ, որպես Լոռվա բարերար եւ որպես Լոռվա մարզի պատգամավոր, մեզ ձեռք մեկնել՝թույլ տալով , որ մենք շարունակենք ապրել մեր բնակարաններում կամ՝ հատկացնել  ուրիշ տանիք՝մեր երեխաների համար։

                   Հարգանքներով՝դիմողներ Հ․Կոստանյան,

                                                                  Մ․Կոստանյան։

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

четверг, 5 апреля 2018 г.

Լոռու մարզպետ Արթուր Նալբանդյանին

                                               ԲԱՑ ՆԱՄԱԿ

1998թ․ մայիսին , ՀՀ իշխանափոխությունից եւ ՀՀ առաջին նախագահի հրաժարականից ամիսներ հետո/որ պատմական իրավիճակից ելնելով էր/, ես էլ, ճակատագրի չար հեգնանքով, ստիպված էի ,,սեփական դիմումի համաձայն,,ազատվել Վանաձորի մանկավարժական ինստիտուտում գրադարանի մատենագետի աշխատանքից․որ ընդամենը՝աշխատանք էր, եւ ոչ թե՝պաշտոն։Աշխատանքից ազատման պատճառը կոլեկտիվում ստեղծված բարոյահոգեբանական անառողջ մթնոլորտն էր եւ նախկին ռեկտորի ու գրադարանի վարիչի պարբերական պահանջը՝աշխատանքից ազատվելու դիմում գրելու առնչությամբ, որի առթիվ քանիցս գրավոր բողոքներ եմ ներկայացրել Լոռու նախկին  կրթության վարչության պետ, այնուհետ՝մարզպետ Արամ Քոչարյանին։Ստեղծված իրավիճակում՝նախընտրեցի դուրս գալ պետական աշխատանիքց եւ զբաղվել միայն լրագրությամբ, որ 1995թվից սկսած՝համատեղում էի գրադարանային աշխատանքի հետ։Սակայն, 1999թվից սկսած՝Վանաձորի նախկին իշխանությունների ներքին միջամտությամբ խոչընդոտվում էր իմ լրագրողական գործունեությունն  անգամ այն թերթում, ում կողմից ամեն ամիս ծրարով շնորհակալություն էի ստանում՝վարձատրության հետ միասին։2011թվին ստիպված լքեցի հայաստանյան լրատվական դաշտը եւ սկսեցի հանդես գալ համացանցային գործունեությամբ, որ, փաստորեն, ոչ պետական, ոչ էլ դրամաշնորհային աջակցություն չի ստանում, քանի որ ,,գրանտ կպցնելու,, արվեստին չեմ տիրապետում մի երկրում, որտեղ  գրանտները թափվում են ոմանց գլխին՝առատության եղջյուրների պես, ու հաճախ էլ՝անարդյունավետ փոշիանում։

Իմ 22 տարվա լրագրողական գործունեությունը, մի շարք իրավապաշտպան կազմակերպությունների հետ նախկին համագործակցության փորձս, որի ընթացքում ստացել եմ շնորհակալագրեր, մրցանակ՝կոռուպցիայի դեմ պայքարի  լրագրողական մրցույթի շրջանակներում, աշխատանքային մոտ 40 տարվա փորձս, որ սկսվել է դպրոցն ավարտելուն պես՝1977թվից՝ Վանաձորի քիմմանրաթելի գործարանից, այնուհետ շարունակվել Վանաձորի մանկավարժական ինստիտուտում/որտեղ եւ ուսանել եմ՝բարձրագույն-մանկավարժական՝լեզվագրական  կրթություն ստանալով, եւ աշխատել, իսկ հետո՝ ժողդատարանում, որից հետո կրկին՝մանկավարժականում,եւ այն, որ 1988թվի երկրաշարժից հետո ԼԿԵՄ ուղեգրով 6 ամիս դասավանդել եմ աղետի գոտուց Բելառուս էվակուացված երեխաներին՝որպես մանկավարժ,եւ ունեմ համապատասխան բնութագիր՝Բելառուսի ,,Զուբրյոնոկ,, ճամբարի տնօրինության կողմից 1989թ․տրված, արդյո՞ք ինձ իրավունք չի վերապահում՝այս պետության մեջ ինձ իմ ընդունակություններին ու կարողություններին համապատասխան աշխատանք գտնելու՝անկախ իմ քաղաքական համոզմունքներից։Այս հարցում ակնկալում եմ Ձեր միջամտությունը՝մինչեւ թոշակի գնալս աշխատանք գտնելու հարցում/որպեսզի ստիպված չլինեմ լքել հայրենիքս ու դեգերել Կարմիր Խաչի միջազգային ճամբարներում՝որպես հալածյալ/,որովհետեւ հետեւելով Ձեր խորհրդին, որ մշտապես տալիս եք Ձեզ դիմող գործազուրկներին, ինքս մշտապես ուշադիր եմ աշխատանքային հայտարարությունների նկատմամբ, սակայն երբեւեէ չեմ տեսել, որ մտավոր-աշխատանքային, մշակութային ոլորտներին վերաբերվող աշխատանքային հայտարարություններ հանդիպեն, ինչի առթիվ օրերս Բաց նամակով դիմել եմ նաեւ ՀՀ մշակույթի նախարարին, վերջնիս ուշադրությունը հրավիրելով այն հանգամանքի վրա, որ մշակութային ոլորտում կան աշխատատեղեր,որոնք քաղծառայողի կամ դեպարտամենտի մրցույթ չեն նախատեսում,բայց՝հայտարարություններ էլ չեն արվում դրանց առկայության վերաբերյալ, իսկ կադրերի ընտրությունը կատարվում է ավանդական ԽԾԲ տարբերակով, ինչն էլ նպաստում է արտագաղթի մեծացմանը եւ նրան, որ շատ արժանավորներ չկարողանան իրենց ընդունակություններին համապատասխան աշխատանք գտնել։Նշեմ, որ լրագրողական ստաժից բացի, ունեմ նաեւ գրադարանային,ադմինիստրատիվ -վարչական աշխատանքի փորձ, 1990թ․ավարտել եմ արդարադատության համակարգի դասընթացը՝կազմակերպված համակարգի վարչական աշխատողների համար, 1996թվի․հաշվառված եմ եղել Լոռու մարզպետարանի կադրային ռեզերվում՝նախկին իրավաբանի միջնորդությամբ, սակայն ինձ համար այդպես էլ անհայտ մնաց իմ փաստաթղթերի ճակատագիրը՝նախկին վարիչ Սաղաթելյանի մահից հետո, քանի որ հետագայում այդպես էլ չհետաքրքրվեցի դրանց ճակատագրով։

Ցավով ու այս երկրից խոր հիասթափությամբ ստիպված եմ տեղեկացնել, որ ներկա սոցիալական ծանր իրավիճակի պայմաններում/մանավանդ, որ թոշակային տարիքի շեմը 55-ից բարձրացվել է 63-ի/, իմ ընտանիքի ԽՍՀՄ ավանդները չվերադարձնելու պայմաններում/որ ստանալու հերթին հասնելու համար, եթե առաջնորդվենք ներկայիս հերթով՝պետք է սպասել մոտ 100-150 տարի, քանի որ շուրջ 5-10 տարի է՝հերթը կանգնած է մինչեւ 1932թվի ծնվածների վրա/,արդեն սակավանդամ դարձած մեր ընտանիքի եկամտազրկվելու պայմաններում/մանավանդ, որ գործազուրկների նպաստն էլ վերացրել են, թեպետ՝երբեւէ չեմ դիմել նման նպաստ ստանալու խնդրանքով/,շուրջ 4 ամիս է՝ սոցիալական ահաբեկչության ամենակուլմինացիոն կետում եմ գտնվում՝հայտնվելով անգամ դատական հալածանքների մեջ, որում ինձ ներքաշել է ,,Վեոլիա-ջուր,, ընկերությունը՝իմ նկատմամբ արհեստական ջրի ,,պարտք,, սարքելով՝ապօրինաբար ՀԾԿՀ-ի ձեռամբ հաստատված ջրի վարձի նոր, առասպելական բարձրացման շնորհիվ, որի առթիվ ստիպված եմ ֆինանսական ռեսուրսներ ու ժամանակ ծախսել՝տարբեր կառույցների ուղղված նամակների վրա, եւ , որ ամենամեծ ծաղրն է՝կանանց միամսյակի պայմաններում ստիպված լինելով ոչ միայն օրախնդիր գոյապայքար մղել, այլեւ դեգերել դատարան-իրավապաշտպան կառույցներ ճանապարհին՝իմ իրավունքների պաշտպանության նպատակով։Սա նվաստացուցիչ է ու վիարվորական, երբ 22 տարվա իրավապաշտպան գործունեություն ծավալած լրագրողը, որ մշտապես հանդես է եկել ի պաշտպանություն բազմաթիվ քաղաքացիների, որոնց իրավունքները խախտվել են տարբեր ոլորտներում, այսօր ստիպված է դատարանում հանդես գալ որպես ,,պատասխանող,,․փաստորեն, ,,պատասխանատվության,, ենթարկվելով ոչ միայն ապօրինի ,,պարտք,, չվճարելու համար, այլեւ՝որ տարիներ շարունակ ինչ-ինչ ուժերի հետեւողական աշխատանքի շնորհիվ ունեզրկվել ու կեղեքվել է՝ստիպված լինելով անգամ վաճառքի հանել անձնական-ընտանեկան գույքն ու նվիրական մասունքները։Ուրիշ ի՞նչ անուն կարելի է տալ այս ամենին, եթե ոչ՝քաղաքական հետապնդում՝համոզմունքների համար․քաղաքացիական համոզմունքների ու իրավապաշտպան-հասարակական գործունեության համար, որի արդյունքում միգուցե՝ոմանց պաշտոնների համար ռեալ վտանգ եմ հանդիսացել՝մերկացնելով նրանց վնասակար գործունեությունը՝պետության եւ քաղաքացիների համար։

18-ամյա տառապանքիս փորձը դա է հուշում։

ԳԱՅԱՆԵ ՀՈՎՍԵՓՅԱՆ,Վանաձոր, ազատ լրագրող, բլոգեր,5․04․2018թ․